Każdy jest motylem na własną skalę ale każdy huragan kiedyś ucichnie...

Krzykniecie: Nikt nie powinien kłamać! Tak. Ale programista ze względów nie tylko etycznych.

Oto moja teoria:

Otóż struktura naszego mózgu tworzy sieć neuronów (ciągle jeszcze słabo zbadanych – chyba na szczęście, ale to już tylko lęki przed mechanizacją życia ludzkiego). Ta sieć przetwarza sygnały tworząc nowe połączenia w procesie uczenia się. Gdy kłamiemy, nasz mózg styka się ze sprzecznymi sygnałami w swojej strukturze i tworzy „obejścia”, które prowadzą do prowadzenia toku rozumowania w pokrętnych i zawikłanych torach.

W mojej praktyce, gdy w algorytmie logicznym pojawia się kwestia rozstrzygnięć w rodzaju „co najpierw”, „która z dwu lub kilku możliwości” pojawiają się często pozorne sprzeczności wynikające z niedostatecznej ilości informacji (przesłanek rozstrzygających) trzeba bez „kręcenia” „widzieć” „którędy idzie prawda (ang. true)”. A tu, okłamaliśmy ze strachu lub lenistwa Kogoś i „prawda” w naszym mózgu biegnie nie „boolean-owską” drogą. Komputer wyliczy nam później zera i jedynki = program jest niestabilny, podsumowanie „źle myślisz programisto”.

Jeżeli kłamiemy to łamiemy „prawo wyłączonego środka” które jest fundamentem logiki boolea-nowskiej, a która jest stosowana w programowaniu komputerowym.

Podsumowanie: nie twierdzę, że ja nigdy nie kłamię – nie dostrzegł bym takich zależności gdybym nie miał podobnych problemów. Ale gdy się wścieknę bo coś nie wychodzi – myślę sobie „Andrzejku skłamałeś niedawno...”.

Od kilku tygodni prowadzę zajęcia dla dzieci w jednym z przedszkoli Pomorskich. Użytkowanie przez dzieci komputerów wydaje mi się kontrowersyjne w pewnych aspektach i dlatego opiszę swoje obserwacje związane z moim zajęciem. Zacznę od warunków sprzętowych, a następnie zaprezentuję kilka obrazów pokazujących możliwości jakie drzemią w programach Linuksowych.

Warunki sprzętowe:

Przedszkole jest nieduże (prywatne) i od kilku lat dyrektorka tego Przedszkola, po zakupieniu sprzętu w ramach wyprzedaży po leasing-owej (jak zrozumiałem), szukała osoby znającej system Linux o umiejętnościach pozwalających na umożliwienie bezproblemowego użytkowania tego sprzętu. Komputery są klasy Pentium IV, wszystkie wyglądają tak samo z zewnątrz i posiadają skompletowane monitory. Kolega który (podobnie lecz dłużej) prowadzi tam zajęcia w innych dziedzinach aktywności, skontaktował mnie z Panią Dyrektor umożliwiając w ten sposób realizację dawno rozpoczętego planu.

Pani Dyrektor w pierwszej rozmowie powiedziała, że jest przekonana o celowości zajęć komputerowych, ale poprosiła abym zaproponował konkretne programy, które pozwolą zapoznać dzieci z tym urządzeniem.